Stanislav Grof over het onderscheiden van spirituele crisis

Spirituele crisis: wat is het?

Een ‘spirituele crisis’ is een identiteitscrisis die je leven op z’n kop zet. Je hele kijk op de werkelijkheid kan veranderen: wie je bent, je relatie met je medemensen en de wereld waarin je leeft.
Er kan sprake zijn van een hele reeks ervaringen die weken, maanden of soms zelfs jaren kunnen aanhouden. Je belandt in een proces dat nu eens fascinerend en aantrekkelijk is en dan weer erg beangstigend.

In dit proces kan steun en begeleiding nodig zijn. Een voorwaarde is wel dat je in staat moet zijn tot zelfreflectie en bereid moet zijn je ervaringen ter discussie te stellen. Dit betekent ook dat je coherent over je ervaringen moet kunnen praten, zodat het voor een ander duidelijk is, ook al zijn de ervaringen zelf nog zo vreemd. Kom je er goed doorheen, dan kun je spreken van ‘spirituele groei’, ‘zelfrealisatie’ of een ‘spiritueel transformatieproces’.

Niet alleen ‘spirituele beroemdheden’ die als goeroe, mysticus, filosoof, kunstenaar, wetenschapper, religieus of wereldlijk leider bekend zijn geworden, maken dit mee. Er zijn over de hele wereld miljoenen mensen die door zo’n spirituele crisis heengaan.

Wat doorleefde spiritualiteit is, komt naar voren in de transpersoonlijke psychologie, in sommige filosofische stromingen, in de kunsten, en in de wijsheidstradities zoals boeddhisme, hindoeïsme, christendom, en sjamanisme. Wat deze verschillende invalshoeken naar spiritualiteit met elkaar delen is dat de spirituele dimensie als een centraal gegeven in het leven van de mens wordt gezien.